Ökse otları yerleşmiş yüzüne. Dudaklarımı yakıyor zehirli meyveleri. Şifalı olan köklerini derine salmışlar;ulaşamıyorum. Bir ihtiyaç, eksiklik hissediyorum. Sanki çaresiz bir sara hastasıyım meyvelerinden zehirlenip kökünlerinde iyileşmem lazım.

Karşımda oturuyorsun. Arada bir hep koruduğun gardını düşürüyorsun. Göğsünde kavuşturduğun ellerin düşüveriyor dizlerine. O anlarda bana bordo tiyatro perdeni aralayıp kendini gösteriyorsun ya nasıl hoşnut oluyorum bilsen.

O zehirli meyveler yine belirdi yüzünde. Dudaklarımı yarıp ılık ılık,oluk oluk kanatan yanakların öyle dokunulası ki! Tüm benliğimi esir almış kırmızı parmaklarımın ucundan karahindibalar açmaya başladı. Öyle ince ve narinler ki, Üflesen uçuverecekler. Kırmızı ellerim beyazlıyor, karahindibaları vücuduma hücum ediyor. Sivri omuz ucumdaki açana bak nasıl da narin küçük.  Boğazıma kadar ilerlerken beyazlık o gelinciklere gözüm takıldı. Boş bir tarladayım sanki iki gelincik görüyorum uzaktan. Ağır ağır yaklaşıyorum. Güneş tam tepede ve en baştan çıkarıcı hallerine bürünmüşler kontrolümü ele aldılar sanki bilinçsizce yürüyorum onlara doğru. Yaklaştıkça siyahlığı sezinliyorum. Bu narin yaprakların ortasında iki kırık siyahlık; gözlerin!

O yabani ve narin bahçeni keşfediyorum derken tüm gördüklerim siliniveriyor gözümün önünden, sen ne yaptın!

Dudaklarının kıvrımları şahlanıyor. Aşkın karşısında diz çözek sultan ve nefsan gibi teslim oldular. Dudak kıvrımların yeşeriyor. O saklı kutu açıldıça papatyalanıyor kenarları. Gülümseme olamaz bu başka birşey. Tarif etmekte cümlelerimin acizliği boynumu büküyor. Beni nirvanaya taşıyan inciler görünüyor. tanrım! Doğu denizi dalgıç kadınların sepetlerinden özenle seçilmiş inciler. Dudakların papatyalanmış kıvrılıyor ya içime doğru, ben tasvir etmeye kendini zorlayan cümlelerimi artık azad ediyorum.

Mevlana şems ile tanışmadan su idi sanki. Altında sönmeye yüz tutmuş magma bulunan engin bir deniz. Diğer insanlar bakınca denizi görürlerdi, mühim olanın denizin dibindeki olduğunu farketmezlerdi. Şems ise hem rüzgar hem su hem ateş hem de toprak idi. O alevli tabakayı tüm Mistik güçlerini kullanarak çıkardı. Zaten tasavvuf bu değil midir; islam mistizmi.
Mevlana ki kalemi kör kovası küçük ve doluydu. Denizi çekildikçe yorgan gibi üzerinden, kalemi açıldı kovası delindi, kalemi duramaz kovası tutamaz oldu.

Eğitim hayatımı psikoloji üzerine yönlendirmiş olmayı en çok şu zamanlarda istediğimi farkettim; insanların rengarenk auralarını bastıracak düzeyde olan, kirlenmiş suluboya gibi kağıda verdiği işkence aslında kendi renklerini fütursuzca karıştırmasından ötürü olan insan egosu. Elbette herkes ego sahibidir ben onu evcilleştirmekten yanayım öyle olunca tadından yenmiyor, nerede ortaya çıkıp nerede duracağını 'haddetmiş' oluyor.